Gran Vía

GRAN VÍA

Pomiędzy ulicą Alcalá i placem Hiszpańskim znajduje się jedna z najbardziej znanych i reprezentacyjnych ulic Madrytu. Gran Via, która została wybudowana w miejscu dawnej ulicy Świętego Michała, nazwanej tak od kapliczki poświęconej Świętemu Michałowi i Świętemu Hermenegildowi, która znajdowała się w miejscu, gdzie później powstał kościół i klasztor Świętego Józefa (na ulicy Alcalá).

Madryt Gran ViaPrace nad budową Gran Via rozpoczęły się w 1910 roku i trwały 21 lat. Dokładnie 4 kwietnia 1910 roku król Alfons XIII o godzinie 11 rano zainaugurował budowę przyszłej ulicy Gran Via.

Celem jej było połączenie bogatych dzielnic (Salamanca i Argüelles), odciążenie placu Puerta del Sol i jednoczesne wyeliminowanie wąskich i krótkich uliczek w centrum miasta. Miało to nadać miastu wygląd bardziej nowoczesny.

Złożona jest z trzech części, a każda z nich otrzymała swoją nazwę w dniu inauguracji:
– pierwsza część, między ulicą Alcala oraz La Red de San Luis (miejsce, gdzie schodzą się ulice Montera, Hortaleza i Fuencaral), nazwana została imieniem Hrabi Pańalver, burmistrza, który zainicjował prace na Gran Via w 1910 roku,
– kolejna część, między La Red de San Luis i placem Callao, dostało nazwę alei Pi y Margall, na pamiątkę Francisco Pi y Margall (1824-1901), prezydenta Pierwszej Republiki Hiszpańskiej,
– nazwa trzeciej części została poświęcona premierowi rządu Hiszpanii, Eduardo Dato (1856-1921), zamordowanemu w okolicach bramy Alcalá.

Jednak od zawsze była znana jako Gran Vía.

    • Budynek Metrópolis (1906-1910), ulica Alcalá 39

Madryt MetropolisJest to chyba jeden z najbardziej znanych widoków Gran Vía. Brama wejściowa do ulicy Gran Vía jest fotografowana bez końca. To poniekąd symbol Madrytu. Był jednym z pierwszych budynków wybudowanych z betonu. Jednak francuscy architekci Jules i Reymond Fevier ukryli tę cechę nowoczesności za zdobieniami.

Budowę rozpoczęto w 1907 roku na zlecenie firmy ubezpieczeniowej La Unión y el Fénix, która to dwa lata wcześniej nabyła prawa do gruntu. Uroczyste otwarcie miało miejsce 21 stycznia 1911 roku. A w 1972 roku budynek został przejęty przez jej obecnego właściciela, firmę ubezpieczeniową Metropolis, która w miejsce Feniksa, umieściła na kopule figurę Wiktorii – dzieło rzeźbiarza Fryderyka Coullat Valera. Fasadę zdobią rzeźby autorstwa Mariano Benlliure, Saint Marceaux i L. Lambert, które znajdują się na rotundzie podwójnych korynckich kolumn. Wysokości budynku sięga 45 metrów i ma sześć pięter i dwie piwnice. W 1996 r. została odrestaurowana fasada, okna z głównej klatki schodowej i zdobienia kopuły, które zostały pokryte 24 karatowym złotem.

    • Budynek Grassy (1916-1917), Gran Vía 1

Madryt GrassyZe wszystkich budowli na Gran Vía jest jednym z najbardziej reprezentacyjnym budynków. Wybudowany według projektu Eladio Laredo Carranza dla Luisa Ocharán Mazos, w którym miały się mieścić luksusowe mieszkania i biura. Działka, na której został wybudowany, wąska i zakończona w ostry wierzchołek, została wykorzystana przez architekta, który zrealizował spektakularną rotundę zakończoną eleganckimi małymi świątyniami.

Budynek ma dwie fasady wychodzące odpowiednio na Gran Vía i Caballero de Gracia.

Od 1952 roku do dziś budynek Grassy mieści sklep z biżuterią prestiżowych marek oraz muzeum zegarków. Zakład jubilerski Grassy został założony przez Alejandro Grassy, oferuje szeroką gamę zegarków z najbardziej ekskluzywnych marek na rynku.

Na pierwszym piętrze znajduje się restauracja z przestawieniami drag show o dźwięcznej nazwie: Gula Gula.

    • Gran Vía 8-16

Gran Vía 8-16Mimo iż to właśnie budynek pod numerem 10 jest znany jako „La Estrella”, jednak do tej firmy ubezpieczeniowej należą także numery 12 i 14. Ten ciąg budynków obejmuje numery od 8 do 16.
Zaczyna się od Loewe, jednej z bardziej luksusowych marek Hiszpańskich, której okna wystawowe konkurują z najlepszymi na świecie, a kończy się na ulicy Clavel budynkiem Rafaela Sanches, który nie tylko ufundował ten budynek, ale również spłodził pierwszego madrytczyka urodzonego na Gran Via.
Pod numerem 12 znajduje się ciągle modny i jeden z bardziej popularnych barów na tej ulicy – Bar Chicote.

    • Loewe, Gran Vía 8

Madryt LoeweLoewe – największy symbol luksusu hiszpańskiego ma niemiecką nazwę, zarządzany jest przez Brytyjczyka, a właścicielami są Francuzi.

Firma mogłaby być paradoksem zglobalizowanego świata, gdyby nie powikłane losy rozpoczęte w 1846 r. W tym czasie przy ulicy Echegaray niemiecki imigrant Enrique Loewe Roessberg otworzył mały warsztat skóry. Pierwszy sklep ze swoim nazwiskiem miła na ulicy Principe. Na początku wieku w 1905 roku nosił tytuł Dostawcy na Dwór Królewski. Ale to dopiero jego syn, Enrique Loewe Knappe, który dał tej działalności wizerunek bardziej luksusowy. Sklep otwarty w 1939 roku na ul. Gran Vía stał się ikoną tak potężną, jak jego logo lub miękka skóra tam sprzedawana. Stał się magnesem dla sławnych turystów odwiedzających miasto w okresie powojennym, od Avy Gardner i Ernesta Hemingwaya do Wallis Simpson.

Firma pozostała w rękach Loewe do 1996 roku, kiedy to została kupiła przez największą grupę wyrobów luksusowych na świecie, Louis Vuitton Moet Hennessy (LVMH). Bernard Arnault miał nadzieję obudzić ją z drzemki, w której, tak jak Dior czy Louis Vuitton, przebywała od ponad dziesięciu lat. Zastosowano tę sama formułę co u ich francuskich kuzynów. Projektant o międzynarodowej renomie, w tym przypadku Narciso Rodriguez, starał się dodać odrobinę nowoczesności niekwestionowanej jakości skóry. Jednak to nie zadziałało. Nie udało się pobudzić z letargu także jego następcy – Jose Enrique Ońa Selfa z Belgii. Może dlatego, że ograniczono mu możliwość decydowania do kolekcji prêt-à-porter. Może dlatego, że żaden z projektantów nie chciał osiedlić się w Madrycie. Dwa czynniki, którym starano się zaradzić w 2008 r. wraz z zakontraktowaniem Stuarta Veverse. Brytyjczyk, uwiedziony przez „zmysłową surowość” miasta, wyobraził sobie Loewe bardziej hiszpańskie niż kiedykolwiek, aby osiągnąć pożądany globalny sukces. Na torbach umieszczono wówczas napis: „Loewe Madrid 1846„ dumnie kontynuując działalność starej firmy.

    • Bar Chicote, Gran Vía 12

Madryt ChicotePod numerem 12 znajduje się ciągle modny i jeden z bardziej popularnych barów na tej ulicy – Bar Chicote.

Założony przez Pedro Chicote, madrytczyka urodzonego w 1899 niedaleko przyszłej Gran Via, byłego barmana z Hotelu Ritz. Stał się on jednym ze sławniejszych barmanów, któremu udało się skompletować ponad 20 tysięcy butelek napojów alkoholowych w swoim niecodziennym muzeum.
Bar był odwiedzany przez światowe sławy takie jak: Alexander Fleming, Dali, Gary Cooper, Johan Wayne, Charlot Heston, Frank Sinatra, Sofia Loren, Ava Gardner i wiele innych.

    • Klub wojskowy, Gran Vía 13

Madryt Klub WojskowyTen imponujący budynek pod numerem 13 na Gran Vía został zbudowany, aby stać się jednym z najbardziej ekskluzywnych centrum rozrywki Madrytu swego czasu. Zaprojektowany przez architekta Eduardo Sanchez Eznarriaga Klub Sił Zbrojnych otwiera się na ulicę poprzez imponującą bramę, na rogu zadaszoną szklanym baldachimem. Takie baldachimy były powszechnie używane do dekoracji wielu innych budynków na Gran Vía.
Wnętrze zostało podzielone z uwzględnieniem działalności instytucji: duża sala na działalność społeczną, czytelnia, jadalnia i hol. Budynek jest próbką architektury wiedeńskiej Belle Epoque.

    • Oratorium Caballero de Gracia

Madryt Oratorium Caballero de GraciaOratorium Caballero de Gracia, do którego wejście główne znajduje się od ulicy równoległej o tej samej nazwie, jest dziełem architekta Juan de Villanueva (autora Muzeum Prado).
Świątynia ta w stylu neoklasycznym z 1789 roku miała zostać wyburzona na potrzeby budowy Gran Vía, tak jak inne kościoły w okolicy. Jednak z uwagi na swoje walory artystyczne oraz pod wpływem protestów mieszkańców, droga została przesunięta trochę w stronę północną. Od strony Gran Via została wybudowana elewacja imitująca budynek.
W środku znajdują się szczątki Jacobo de Gratis (el Caballero de Gracia). Słynna osobistość, która przybyła z Włoch i w wieku 102 lat zmarła w Madrycie. Za swojego życia przyczynił się do powstania wielu szpitali, klasztorów i stowarzyszeń. Cały dorobek swojego życia poświęcił na pomoc biednym. Przyjaciel Lope de Vega i Tirso de Molina, zmarł z opinią świętego i być może byłby pierwszym świętym, który mieszkał na Gran Via, gdyby nie młody Hiszpan kanonizowany w październiku 2009, brat Rafael Arnaiz, mieszkający w okolicach Callao-Gran Via.

    • Budynek Telefónica, 1929, Gran Via 28

Madryt Budynek TelefónicaProjektodawcą budynku była wówczas niedawno co powstała firma telefoniczna Compañía Telefónica Nacional de España, utworzona pod auspicjami króla Alfonsa XIII.
Projekt, wzorowany na wieżowcach z Manhattanu, był dziełem amerykańskiego architekta Lewis S. Weeks, który był autorem budynku ITT Building w Nowym Jorku. Jednak późniejsze wykonanie jest dziełem architekta hiszpańskiego Ignacio de Cárdenas, który nadzorował projekt i dokonał zewnętrznych zdobień ornamentami.
Jest to monumentalny budynek, który stał się pierwszym drapaczem chmur w Europie i pierwszym prawdziwie nowoczesny budynek w historii Hiszpanii, z powodu zastosowania stali, betonu i struktury cementu.
Pokrycie zewnętrzne z cegły, granitu i piaskowca, inspirowane jest w formach rzeźbiarskich hiszpańskiego baroku (a dokładniej Churrigueryzmu), co wymagało utworzenia warsztatu kamieniarskiego w trakcie prac nad budowlą. Prace te zostały zakończone w ciągu zaledwie czterech lat, między 1926 i 1929. Szybkość realizacji wynikała przede wszystkim z wykorzystania betonu i stali w połączeniu z zastosowaniem potężnych dźwigów do podnoszenia belek ze stali na dużą wysokość, wymaganej w projekcie. Budynek został rozbudowany między 1951 a 1955 r., przez architekta José Luis Fernandez del Amo, i niedawno odnowiony przez innych architektów Andrés Perea Ortega, 1988 i Lopez-Amor Jaime Herrero, 1990.
Dzisiaj, siedemdziesiąt jeden lat od jego budowy, monumentalny budynek Telefónica nadal góruje nad Gran Via w Madrycie i jak na początku – nadal służy jako główna siedziba firmy Telefónica SA, spadkobiercy firmy telefonicznej Compañía Telefónica Nacional de España.

    • Madrid – París, Gran Vía 32

Madryt Madrid – ParísEmblemat Feniksa góruje nad budynkiem słynącym ze swoich dużych rozmiarów, które zwiększyły się, kiedy jego autor, Teodor de Anasagasti, usunął z projektu świątynie w stylu francuskim, uzasadniające nazwę jednego z pierwszych domów towarowy w stolicy Hiszpanii, jednocześnie zwiększając o trzy piętra budynek. Gran Via 32, Madryt – Paris. Budynek w którym mieściły się: kina, kawiarnie, sklepy, szkoły językowe, agencje, ośrodki akademickie szycia i stroju, i…. Radio Madryt, dom wariatów, pełen aktorów, piosenkarzy, którego programy „do publicznej wiadomości”, Alberta Olivasa, przyciągały tak wielu ludzi, że czasem trzeba było zatrzymać ruch na Gran Via.